ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາຈະບໍ່ຫິວນ້ຳ.
ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາຈະບໍ່ຫິວນ້ຳ.
http://m.cafe.daum.net/oldnewman135/ri3R?boardType=
(ໂຢຮັນ 6:39-43) ແລະນີ້ແມ່ນຄວາມປະສົງຂອງພໍ່ທີ່ໄດ້ສົ່ງມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ຊຶ່ງໃນທຸກສິ່ງທີ່ພະອົງໄດ້ມອບໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ເສຍຄ່າຫຍັງ, ແຕ່ຄວນປຸກມັນຄືນໃໝ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ແລະ ນີ້ຄືພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ໃຊ້ເຮົາມາ, ເພື່ອໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ເຫັນພຣະບຸດ, ແລະ ເຊື່ອໃນພຣະບຸດ, ຈະມີຊີວິດອັນເປັນນິດ: ແລະ ເຮົາຈະປຸກພຣະບຸດໃຫ້ເປັນຄືນມາໃນວັນສຸດທ້າຍ. ແລ້ວຊາວຢິວກໍຈົ່ມໃສ່ລາວ, ເພາະລາວເວົ້າວ່າ, ເຮົາຄືເຂົ້າຈີ່ທີ່ລົງມາຈາກສະຫວັນ. ແລະພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ນີ້ແມ່ນພຣະເຢຊູ, ລູກຊາຍຂອງໂຢເຊັບ, ມີພໍ່ແມ່ຂອງພວກເຮົາຮູ້ຈັກ? ເປັນແນວໃດທີ່ລາວເວົ້າວ່າ, ຂ້ອຍລົງມາຈາກສະຫວັນ? ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ຢ່າຈົ່ມໃນບັນດາພວກທ່ານ.
ຜູ້ທີ່ເຫັນເຄື່ອງໝາຍສຳຄັນແລະຕິດຕາມພະເຍຊູໃນທີ່ສຸດກໍປະສົບກັບເຄື່ອງໝາຍທີ່ດີເລີດ. ເຂົາເຈົ້າເຊື່ອວ່າພະເຍຊູເປັນຜູ້ພະຍາກອນຕາມທີ່ໂມເຊໄດ້ທຳນາຍໄວ້ໃນພະບັນຍັດ 18 ແລະພະຍາຍາມໃຫ້ພະອົງເປັນກະສັດຂອງເຂົາເຈົ້າ. ເຂົາເຈົ້າເຊື່ອວ່າພະເຍຊູຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການປົດປ່ອຍທາງການເມືອງ ການຟື້ນຟູເສດຖະກິດ ແລະຄວາມຍຸຕິທຳທາງສັງຄົມ. ເຂົາເຈົ້າເຊື່ອວ່າພະເຍຊູຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຝັນຂອງເຂົາເຈົ້າເປັນຈິງ ແລະເປັນຄຳຕອບຂອງຄຳອະທິດຖານ. ແຕ່ພະເຍຊູບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມຄຳຂໍຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ພະເຍຊູຜູ້ປົກຄອງຄື້ນແລະຍ່າງເທິງໜ້ານ້ຳບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດຄຳຂໍຂອງເຂົາເຈົ້າ ເພາະພະອົງຂາດອຳນາດ. ມັນບໍ່ແມ່ນຍ້ອນວ່າເຮົາບໍ່ຢາກໃຫ້ອິດສະລະເປັນຂອງຂວັນໃຫ້ມະນຸດ, ເພື່ອໃຫ້ເຂົາພໍໃຈ, ແລະໃຫ້ອິດສະລະແກ່ເຂົາ. ເພາະຄວາມຄິດຂອງເຂົາເຈົ້າແຕກຕ່າງຈາກສິ່ງທີ່ພະເຍຊູຄິດ. ຊາວຢິວທີ່ຕິດຕາມພະເຍຊູແລະເຫັນໝາຍສຳຄັນຫຼາຍຢ່າງພຽງແຕ່ຢາກໄດ້ພະລັງທີ່ມາຈາກພະເຍຊູຫຼາຍກວ່າພະເຍຊູເອງ. ເຂົາເຈົ້າເຊື່ອວ່າຖ້າເຂົາຕັ້ງພະເຍຊູເປັນກະສັດຂອງເຂົາເຈົ້າຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າຈະດີຂຶ້ນ ເຂົາເຈົ້າເຊື່ອວ່າຄວາມເຈັບປວດແລະທຸກທໍລະມານຈະຫາຍໄປ ແລະເຂົາເຈົ້າເຊື່ອວ່າພະຍາດໃດໆກໍຈະຫາຍດີ. ແຕ່ຄວາມເຊື່ອແບບນີ້ບໍ່ໄດ້ມາຈາກສະຫວັນ. ຄວາມເຊື່ອດັ່ງກ່າວບໍ່ມີຫຍັງນອກເໜືອໄປຈາກຄວາມເຊື່ອທີ່ຕາບອດ, ເຊິ່ງບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບທັດສະນະຄະຕິຂອງຮູບປັ້ນຂອງຄົນນອກຮີດທີ່ສະແຫວງຫາການຂະຫຍາຍຄວາມຮັ່ງມີແລະຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງເຂົາເຈົ້າໂດຍຜ່ານພຣະເຢຊູແລະຮັບປະກັນຊີວິດທີ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ.
“ແລ້ວພວກສາວົກໄດ້ລົງໄປທີ່ທະເລ ແລະຂ້າມທະເລໄປໃນເຮືອທີ່ເມືອງກາເປນາອູມ, ແຕ່ມືດໄປແລ້ວ ແລະພະເຢຊູຍັງບໍ່ທັນມາຫາພວກເຂົາ. ລົມແຮງພັດແລະຄື້ນໄດ້ພັດຂຶ້ນ.”
ຄວາມມືດຍັງໝາຍຄວາມວ່າພວກສາວົກບໍ່ສາມາດຕັດອິດສະຫຼະຈາກເວັບຂອງກົດໝາຍ. ເມື່ອລົມພັດແລະເຮັດໃຫ້ຄື້ນຟອງ, ມັນເປັນສັນຍານຂອງການເລີກຈາກກົດໝາຍ ແລະຖືກນຳໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຖ້ອຍຄຳດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໃນມັດທາຍ 14:22-36. ເມື່ອພວກສາວົກເຫັນພຣະອົງຍ່າງຢູ່ເທິງທະເລ ພວກເຂົາກໍປະຫລາດໃຈ ແລະເອີ້ນມັນວ່າຜີ ແລະຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ. ເປໂຕໄດ້ອອກຈາກເຮືອແລະຍ່າງເທິງໜ້ານ້ຳ. ເຮືອແມ່ນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ. ເຮືອເປັນສັນຍາລັກຂອງຫີບ. ເນື່ອງ ຈາກ ຫີບ ເປັນ ເຄື່ອງ ຫມາຍ ຂອງ ຄວາມ ລອດ, ມັນ ເປັນ ສັນ ຍາ ລັກ ຂອງ ພຣະ ເຢ ຊູ ຄຣິດ. ທະເລຢູ່ທີ່ນີ້ຫມາຍເຖິງກົດຫມາຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ພຣະເຢຊູ, ຜູ້ທີ່ຍ່າງເທິງນ້ໍາ, ແມ່ນຜູ້ທີ່ຢູ່ເຫນືອກົດຫມາຍ.
ດ້ວຍການອັດສະຈັນຂອງປາສອງໂຕແລະເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນ ຄົນທີ່ຫິວໂຫຍພະຍາຍາມໃຫ້ພະເຍຊູເປັນກະສັດ. ຍ້ອນວ່າເຂົາເຈົ້າຄິດວ່າຖ້າເຂົາເຈົ້າຕັ້ງພະເຍຊູເປັນກະສັດຂອງເຂົາເຈົ້າຈະແກ້ໄຂບັນຫາຊີວິດຂອງປະຊາຊົນ. ໂດຍຮູ້ໃຈເຂົາເຈົ້າ ພະເຍຊູຈຶ່ງໜີໄປ. ພວກເຂົາໄດ້ສອບຖາມພະເຍຊູແລະຕາມພະອົງໂດຍເຮືອໄປທີ່ເມືອງກາເປນາອູມ. ສຳລັບຄົນເຫຼົ່ານີ້ ການກິນເປັນບັນຫາທີ່ໜັກໜ່ວງແລະແທ້ຈິງ ດັ່ງນັ້ນເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງເຂົ້າຫາພະເຍຊູຢ່າງລະມັດລະວັງ. ແນວໃດກໍຕາມ ພະເຍຊູຮູ້ເຖິງບັນຫາທີ່ແທ້ຈິງຂອງເຂົາເຈົ້າແລະຄວາມຕັ້ງໃຈໃນໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າ.
“ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຕາມຄວາມຈິງວ່າ, ເຈົ້າຊອກຫາເຮົາ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນເຫັນເຄື່ອງໝາຍ, ແຕ່ຍ້ອນພວກເຈົ້າກິນເຂົ້າຈີ່ນັ້ນພໍໃຈ.” ພະເຍຊູເຮັດການອັດສະຈັນຫຼາຍຢ່າງ. ພຣະອົງໄດ້ປຸກຄົນຕາຍ, ປິ່ນປົວຄົນເຈັບປ່ວຍ, ແລະຂັບໄລ່ຜີມານຮ້າຍອອກ. ເພິ່ນໄດ້ລ້ຽງຄົນງ່ອຍ, ເອົາປາສອງພັນໂຕ ແລະເຂົ້າບາເລຫ້າພັນໃຫ້ຫ້າພັນຄົນ ແລະປະໄວ້ສິບສອງກະຕ່າໃຫ້ຄົນອຶດຫິວ. ລາວຍັງຍ່າງເທິງນ້ໍາ, ເຮັດໃຫ້ລົມພາຍຸແລະລົມພັດສະຫງົບ.
ພະເຍຊູມີຄວາມເມດຕາສົງສານຕໍ່ສະພາບການແລະສະພາບການຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາສົງສານ. ພະເຍຊູເຮັດການອັດສະຈັນດ້ວຍຄວາມຮັກແລະຄວາມເມດຕາສົງສານເພື່ອປິ່ນປົວ ແລະປົດປ່ອຍເຂົາເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກລຳບາກ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຖ້າຜູ້ຄົນບໍ່ຊອກຫາອາຫານຈາກສະຫວັນສໍາລັບຊີວິດນິລັນດອນໂດຍການເຫັນການອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້, ໃນທີ່ສຸດພວກເຂົາຈະສູນເສຍການເບິ່ງເຫັນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຂະນະທີ່ຊອກຫາສິ່ງທີ່ຈະຕາຍໃນໂລກ. ເຫດຜົນສຸດທ້າຍທີ່ພະເຍຊູເຮັດການອັດສະຈັນຫຼາຍຢ່າງແມ່ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ມັນຮູ້ວ່າພະເຍຊູເປັນຜູ້ທີ່ພະເຈົ້າສົ່ງມາ. ຕໍ່ຄົນທີ່ຢູ່ໃນຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ຄວາມກັງວົນ ໂດຍບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະກິດຕິຄຸນຂອງອານາຈັກໃນບາບຂອງເຂົາເຈົ້າ, ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດວ່າ ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າອົງເປັນພຣະບິດາ. .
ພະເຍຊູບອກຜູ້ຄົນທີ່ມາຫາພະອົງວ່າເຂົາມາບໍ່ແມ່ນຍ້ອນໝາຍສຳຄັນ ແຕ່ຍ້ອນບັນຫາທີ່ແທ້ຈິງເລື່ອງການກິນເຂົ້າຈີ່ແລະອີ່ມ. ພວກເຂົາເຈົ້າມາອີກເທື່ອຫນຶ່ງຫວັງວ່າຈະມີອາການແລະມະຫັດສະຈັນ, ຫວັງວ່າພວກເຂົາຈະແກ້ໄຂບັນຫາອາຫານທາງດ້ານຮ່າງກາຍບໍ່ພຽງແຕ່ຫນຶ່ງຄັ້ງ, ແຕ່ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ພະເຍຊູບໍ່ສົນໃຈເລື່ອງອາຫານ. ການອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງແມ່ນເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາມີອາຫານສໍາລັບເນື້ອຫນັງຂອງພວກເຂົາ. ແນວໃດກໍ່ຕາມ, ບໍ່ວ່າຜູ້ຄົນຈະປະສົບກັບສິ່ງມະຫັດສະຈັນຫຼາຍປານໃດ, ຖ້າພວກເຂົາສົນໃຈພຽງແຕ່ບັນຫາຂອງໂລກ, ເຂົາເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຮູ້ວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເປັນພຣະເມຊີອາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ສົ່ງມາຈາກພຣະເຈົ້າ, ແລະເປັນຜູ້ປະທານຊີວິດນິລັນດອນ. ພຣະເຢຊູບອກພວກເຮົາບໍ່ໃຫ້ຊອກຫາອາຫານທີ່ຕາຍໄປສໍາລັບເນື້ອຫນັງຂອງພວກເຮົາ, ແຕ່ວ່າຈະເຮັດວຽກເພື່ອສະບຽງອາຫານທີ່ໃຫ້ພວກເຮົາມີຊີວິດນິລັນດອນ.
“ຢ່າເຮັດວຽກເພື່ອອາຫານທີ່ຕາຍໄປ, ແຕ່ເພື່ອອາຫານທີ່ທົນຕໍ່ຊີວິດນິລັນດອນ. ອາຫານນີ້ຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ເຈົ້າໂດຍບຸດມະນຸດ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຜະນຶກເຂົ້າກັນໂດຍພຣະເຈົ້າພຣະບິດາເຈົ້າ.” ເມື່ອຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ ຝູງຊົນຖາມພະເຍຊູອີກ. “ພວກເຂົາຖາມວ່າ, “ພວກເຮົາຕ້ອງເຮັດຫຍັງເພື່ອຈະເຮັດວຽກງານຂອງພຣະເຈົ້າ? ພຣະເຢຊູຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ເປັນວຽກຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເຈົ້າເຊື່ອໃນພຣະອົງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ມາ.”
ພຣະເຢຊູຄຣິດໄດ້ຖືກສົ່ງມາໂດຍພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະອົງຜູ້ດຽວສາມາດປົດປ່ອຍວິນຍານຂອງພວກເຮົາຈາກບາບແລະຄືນດີກັບພຣະເຈົ້າ. ການເຊື່ອບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເຊື່ອວ່າພຣະເຢຊູເປັນໃຜ, ແຕ່ການເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັບພຣະເຢຊູ ແລະເຂົ້າໄປໃນພຣະຄຣິດ. “ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວກັບເຂົາເຈົ້າ, “ຂ້າພະເຈົ້າເປັນອາຫານຂອງຊີວິດ; ຜູ້ໃດທີ່ມາຫາເຮົາຈະບໍ່ຫິວເຂົ້າ ແລະຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາຈະບໍ່ຫິວນ້ຳ.”
ພະເຍຊູບອກປະຊາຊົນວ່າພະອົງເປັນອາຫານແຫ່ງຊີວິດທີ່ພະເຈົ້າພໍ່ຂອງພະອົງໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ ເພື່ອເຂົາເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຊີວິດນິລັນດອນໂດຍການເຊື່ອໃນພະອົງ. ຮ່າງກາຍຂອງທຸກຄົນເນົ່າເປື່ອຍແລະຝັງຢູ່ໃນດິນ. ແນວໃດກໍ່ຕາມ, ມັນແມ່ນຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າສໍາລັບວິນຍານທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດແລະມີຊີວິດນິລັນດອນ, ແລະນີ້ແມ່ນຈຸດປະສົງຂອງພຣະເຢຊູທີ່ຈະມາເຖິງໂລກນີ້. ພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນໃຫ້ທ່ານເຊື່ອໃນພຣະບຸດຂອງພຣະອົງແລະມີຊີວິດຢູ່ຕະຫຼອດໄປ. ລາວເວົ້າວ່າການເຊື່ອແມ່ນໄດ້ຮັບຊີວິດນິລັນດອນ. ການເຊື່ອໃນພຣະບຸດແມ່ນການຕາຍກັບພຣະເຢຊູ.
Comments
Post a Comment