ສໍາລັບຂອງດັ່ງກ່າວແມ່ນອານາຈັກຂອງສະຫວັນ

ຂະນະນັ້ນເຂົາໄດ້ພາພວກເດັກນ້ອຍມາຫາພຣະອົງເພື່ອຈະໃຫ້ພຣະອົງຊົງວາງພຣະຫັດແລະອ້ອນວອນເພື່ອເຂົາແຕ່ພວກສາວົກໄດ້ຫ້າມປາມໄວ້. ຝ່າຍພຣະເຢຊູຊົງກ່າວວ່າ,“ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍມາຫາເຮົາຢ່າຊູ່ຫ້າມເຂົາເພາະວ່າລາຊະແຜ່ນດິນເປັນຂອງ ພາສາເດີມອາດຈະໝາຍຄວາມວ່າ“ເປັນກຳມະສິດຂອງ”ຫລືວ່າ“ເປັນທີ່ປະກອບດ້ວຍ”ຄົນທີ່ເໝືອນເດັກນ້ອຍເຫລົ່ານີ້ແຫລະ.” ເມື່ອພຣະອົງຊົງວາງພຣະຫັດໃສ່ພວກເດັກນ້ອຍແລ້ວກໍໄດ້ສະເດັດໄປຈາກບ່ອນນັ້ນ. (ມັດທາຍ 19: 13-15) ພຣະເຈົ້າຕ້ອງການທີ່ຈະໄດ້ຮັບການນະມັດສະການຜ່ານຜູ້ທີ່ດູຖູກຕົວເອງຄືກັບເດັກນ້ອຍ. ການໄຫວ້ຕ້ອງໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູໃນດ້ານຊີວິດ. ການນະມັດສະການບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ມື້ທີ່ຜູ້ຄົນໄດ້ຕົກລົງໃນວັນອາທິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ກໍ່ຄວນມີການນະມັດສະການຢູ່ໃນຂົງເຂດຊີວິດ. "ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະວິນຍານ, ແລະທ່ານຈະນະມັດສະການດ້ວຍວິນຍານແລະຄວາມຈິງ." ຢາໂຄບແລ່ນ ໜີ ແລະຝັນຢູ່ບ່ອນທີ່ແນ່ນອນ, ແລະບັນໄດລົງມາຈາກສະຫວັນແລະເຫັນທູດຂອງພຣະເຈົ້າຂຶ້ນແລະລົງ. ຈິດໃຈຂອງຍາໂຄບແມ່ນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ທັນທີທີ່ລາວໄດ້ເປີດຕາ, ລາວໄດ້ຕັ້ງ ໝອນ ກ້ອນຫີນແລະກ່າວວ່ານີ້ແມ່ນເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ສະພາບການຂອງຊີວິດຄວນເປັນບ່ອນສັກສິດໃນການສ້າງເສົາຫີນ. ການໄຫວ້ແມ່ນໄຊຊະນະ. ເຖິງແມ່ນວ່າຢາໂຄບອາໄສຢູ່ໃນຖານະທີ່ເປັນຄົນ ໜີ, ແຕ່ມັນກໍ່ກາຍເປັນເບເທນ, ບ້ານຂອງພຣະເຈົ້າ. ເນື່ອງຈາກວ່າພວກເຮົານະມັດສະການຢ່າງສຸດຈິດສຸດໃຈໃນບ່ອນເຮັດວຽກແລະຢູ່ເຮືອນ, ມັນຄວນຈະເປັນບ້ານຂອງພຣະເຈົ້າ. ນີ້ແມ່ນຊີວິດຂອງໄພ່ພົນ. ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງຂ້ອຍນະມັດສະການ." ທີ່ປະຫລາດໃຈ, ກະສັດຟາໂລກ່າວວ່າ, "ພຽງແຕ່ນະມັດສະການຢູ່ອີຢີບ." ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ, "ບໍ່," ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າທ່ານຄວນໄປນະມັດສະການໃນສາມວັນ. ວິທີການສາມວັນເປັນສັນຍາລັກເຖິງຄວາມຕາຍແລະການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງໄມ້ກາງແຂນ. ພວກເຮົາຕ້ອງກາຍເປັນຊີວິດຂອງການນະມັດສະການພະເຈົ້າໃນຊ່ວງເວລາທີ່ມີຄ່າທີ່ສຸດເມື່ອພວກເຮົາຖືກຕັດອອກຈາກໂລກ. ປະຊາຊົນເວົ້າວ່າພວກເຂົານະມັດສະການ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການ, ແຕ່ເຂົ້າໄປນະມັດສະການ. ໃນທຸກເວລາ, ໄພ່ພົນຈະເຂົ້າສູ່ພຣະເຢຊູຄຣິດເທິງໄມ້ກາງແຂນໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກຕັດອອກຈາກໂລກ. ນັ້ນແມ່ນການນະມັດສະການພະເຈົ້າ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ບັນຊາຊາວອິດສະລາແອນໃຫ້ເດີນທາງຈາກອີຢີບເປັນເວລາສາມວັນ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ການອັດສະຈັນແກ່ການນະມັດສະການແລະພິພາກສາບັນດາພະຂອງປະເທດເອຢິບຜູ້ທີ່ກໍ່ຄວາມວຸ້ນວາຍຕໍ່ຊາວຍິວ. ໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາສຸມໃສ່ການນະມັດສະການ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຕັດສິນ ກຳ ລັງຂອງຊາຕານທີ່ກະທົບໃສ່ພວກເຮົາ. ນີ້ແມ່ນການໄຖ່. ຊາຕານ ກຳ ລັງເຮັດວຽກຢູ່ສະເຫມີໃນສະຖານະການທີ່ຂັດຂວາງການນະມັດສະການ. ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະແກ້ໄຂສະພາບການທີ່ຊາຕານຂັດຂວາງເມື່ອຮ້ອງຫາພຣະເຈົ້າດ້ວຍສຸດໃຈຂອງທ່ານ. ມັນບໍ່ແມ່ນວ່າພວກເຮົາບໍ່ສາມາດນະມັດສະການໄດ້ເພາະວ່າສະພາບແວດລ້ອມບໍ່ດີ, ແຕ່ສະພາບແວດລ້ອມຈະຫຍຸ້ງຍາກເພາະວ່າພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການ. "ພຣະເຈົ້າຖີ້ມທ່ານໃນຖິ່ນກັນດານ." ພະເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ຊາວອິດສະລາແອນຖືກຕໍ່າກ່ວາຍ້ອນການກະ ທຳ ຂອງໂລກ, ຄືກັນກັບພວກເຂົາອາໄສຢູ່ເປັນທາດຂອງກະສັດ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຖ່ອມຕົວພວກເຮົາດ້ວຍການນະມັດສະການ. ການນະມັດສະການບໍ່ໄດ້ຖືກຫຼຸດລົງເພາະໂລກ, ແຕ່ພວກເຮົາຖືກເຮັດໃຫ້ຕໍ່າກ່ວາເພື່ອຍົກຍ້ອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ນີ້ແມ່ນຊີວິດຂອງການນະມັດສະການ. ການນະມັດສະການແມ່ນເພື່ອຍົກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແລະເຮັດໃຫ້ເຮົາຖ່ອມຕົວລົງ. ພວກເຮົາຕ້ອງໄປສະຖານທີ່ນະມັດສະການທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຖີ້ມຈາກສິ່ງຂອງໂລກ, ແຕ່ວ່າເປັນການຫຼຸດລົງຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທົດສອບ. ພຣະເຈົ້າຖ່ອມຕົວແລະທົດສອບຜູ້ຄົນ, ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢາກໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ວ່າຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາເປັນແນວໃດ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢາກໃຫ້ທ່ານຮູ້ວ່າທ່ານເຊື່ອຟັງແລະເຊື່ອຟັງໃນສະຖານະການໃດກໍ່ຕາມ. ສະນັ້ນການເຊື່ອຟັງແມ່ນມາຈາກການນະມັດສະການ. ເຖິງແມ່ນວ່າທ່ານຈະເຈັບປວດຍ້ອນສິ່ງຕ່າງໆໃນໂລກ, ມີການນະມັດສະການທີ່ເຊື່ອຟັງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ການທົດສອບຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ແມ່ນ ສຳ ລັບໃຜ. ການທົດສອບແມ່ນ ສຳ ລັບຜູ້ທີ່ກຽມຕົວເທົ່ານັ້ນ. ການທົດສອບຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນການລົ້ມຂອງການລໍ້ລວງຄືກັບການລໍ້ລວງຂອງມານ, ແຕ່ມັນເປັນການທົດສອບຄວາມກະຕັນຍູ. ພຽງແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາຍົກຍ້ອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນການນະມັດສະການແລະໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາຕົກຕໍ່າລົງ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທົດສອບ. ມັນເປັນການທົດສອບທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານຮູ້ວ່າທ່ານເຊື່ອຟັງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຫລືບໍ່. 『 ຊົງປະທານມານາໃຫ້ກິນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊຶ່ງເປັນອາຫານທີ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານບໍ່ເຄີຍກິນມາກ່ອນຊົງທົດລອງພວກທ່ານດ້ວຍຄວາມລຳບາກເພື່ອວ່າໃນບັ້ນປາຍຈະຊົງປະທານຂອງດີໃຫ້ທ່ານ.』 (ພະບັນຍັດ 8:16) ຈຸດຈົບຂອງການທົດສອບເປັນພະພອນ. ການທົດສອບບໍ່ແມ່ນການລົ້ມ, ແຕ່ເປັນພອນ. ສະນັ້ນ, ທ່ານຕ້ອງຂອບໃຈ. ການນະມັດສະການແມ່ນສິ່ງນີ້. ໃນພະບັນຍັດສອງ 8: 3『 ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ທ່ານອຶດຢາກແຕ່ຊົງປະທານມານາໃຫ້ພວກທ່ານກິນຊຶ່ງເປັນອາຫານທີ່ທ່ານແລະບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານບໍ່ເຄີຍກິນມາກ່ອນພຣະອົງຊົງເຮັດດັ່ງນີ້ກໍເພື່ອສອນທ່ານວ່າບໍ່ແມ່ນແຕ່ອາຫານເທົ່ານັ້ນທີ່ໃຫ້ມະນຸດມີຊີວິດຢູ່ແລະມະນຸດຈຳເປັນຕ້ອງລ້ຽງຊີວິດດ້ວຍພຣະຄຳທຸກຂໍ້ທີ່ອອກມາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະເຈົ້າ.』. ມັນແມ່ນການສອນພວກເຂົາໃຫ້ເຊື່ອຟັງພະ ຄຳ ຂອງພະເຈົ້າ. ໃນພຣະ ຄຳ ພີ ໃໝ່, ພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາແລະຖືກລໍ້ລວງໂດຍພະຍາມານໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານເປັນເວລາ 40 ວັນ. ຄຳ ພີໄບເບິນພັນລະນາເຖິງພະຍາມານວ່າ“ ຜູ້ລໍ້ໃຈ”. ພະຍາມານໄດ້ລໍ້ລວງວ່າ,“ ເຈົ້າຫິວເຂົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ? ເຮັດໃຫ້ກ້ອນຫີນເຫລົ່ານີ້ເປັນເຂົ້າຈີ່. " ພະເຍຊູຕ້ອງການເຂົ້າຈີ່ແຕ່ລາວມີຄວາມສາມາດໃນການເຮັດເຂົ້າຈີ່. ການຖືສິນອົດເຂົ້າແມ່ນ ສຳ ຄັນກວ່າເຂົ້າ ໜົມ ເຄັກ. ສິ່ງທີ່ ສຳ ຄັນກວ່າຮ່າງກາຍຕ້ອງການຄືການເຂົ້າຫາພຣະເຈົ້າ. ຈາກນັ້ນພະເຍຊູສະ ເໜີ ຄຳ ເວົ້າ. "ມີຂຽນໄວ້ວ່າຄົນເຮົາອາໄສຢູ່ບໍ່ແມ່ນເຂົ້າຈີ່ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ດ້ວຍ ຄຳ ເວົ້າທີ່ມາຈາກປາກຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ." ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ບັນຊາການຖືສິນອົດເຂົ້າ, ພວກເຂົາ ດຳ ລົງຊີວິດໂດຍເຊື່ອຟັງການຖືສິນອົດເຂົ້າ. ພວກເຮົາຕ້ອງໄດ້ຮັບພອນໂດຍການຜ່ານແລະການເຊື່ອຟັງການທົດສອບຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢູ່ໃນໂລກນີ້.『 ຊົງປະທານມານາໃຫ້ກິນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຊຶ່ງເປັນອາຫານທີ່ບັນພະບູລຸດຂອງພວກທ່ານບໍ່ເຄີຍກິນມາກ່ອນຊົງທົດລອງພວກທ່ານດ້ວຍຄວາມລຳບາກເພື່ອວ່າໃນບັ້ນປາຍຈະຊົງປະທານຂອງດີໃຫ້ທ່ານ.』 (ພະບັນຍັດ 8:16) ທ່ານຄວນເບິ່ງ ຄຳ ວ່າ "ສຸດທ້າຍ". ຄໍາວ່າ "ສຸດທ້າຍ" ຫມາຍຄວາມວ່າ "ໃນຕອນທ້າຍຂອງເຈົ້າ." ເມື່ອພວກເຮົາຖືກທົດລອງ, ພວກເຮົາມາຮອດຈຸດສຸດທ້າຍແລ້ວ. ເມື່ອຖືກທົດສອບ, ມັນມີຂີດ ຈຳ ກັດຕໍ່ສະຕິປັນຍາ, ຄວາມສາມາດແລະຄວາມອົດທົນຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍເຫັນວ່າບໍ່ມີທາງອີກແລ້ວ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຜູ້ທີ່ຜ່ານການສອບເສັງແມ່ນຜູ້ທີ່ເຮົາຕາຍທາງຮ່າງກາຍ. 『ໃນທີ່ສຸດຂອງທ່ານ』 ໂດຍວິທີທາງການ, ປະຊາຊົນຈໍານວນຫຼາຍແມ່ນໃຈຮ້າຍແລະໃຈຮ້າຍໃນຈຸດນັ້ນ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງການທົດສອບ, ຄົນເຮົາບໍ່ສາມາດເຊື່ອຟັງເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຄົນເຮົາຈະຕາຍ. ນີ້ແມ່ນ "ສຸດທ້າຍ". ພວກເຮົາຕ້ອງມາຮອດຈຸດສຸດທ້າຍຂອງພວກເຮົາໃນການທົດສອບຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ແລ້ວພອນຈະມາເຖິງ. ພວກເຮົາຢູ່ໃນປະຈຸບັນເປັນແນວໃດ? ໃນ 1 ຊາມູເອນ 15:22『 ຊາ¬ມູ¬ເອນເວົ້າວ່າ“ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຕ້ອງການຢາກໃຫ້ມະນຸດເຊື່ອຟັງຫລືຖວາຍບູຊາແດ່ພຣະອົງສິ່ງທີ່ຖືກຄືການເຊື່ອຟັງພຣະອົງດີກວ່າເອົາແກະໂຕງາມທີ່ສຸດມາຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະອົງ.』