ສອງດາບ

ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖາມເຂົາວ່າ,“ເມື່ອເຮົາໄດ້ໃຊ້ທ່ານທັງຫລາຍອອກໄປໂດຍບໍ່ມີກະເປົາເງິນ,ບໍ່ມີຖົງ,ຫລືບໍ່ມີເກີບນັ້ນພວກທ່ານໄດ້ຂາດເຂີນສິ່ງໃດແດ່?”ເຂົາທູນຕອບວ່າ,“ບໍ່ໄດ້ຂາດເຂີນສິ່ງໃດ.” ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ,“ແຕ່ດຽວນີ້ໃຜມີກະເປົາເງິນກໍໃຫ້ຖືໄປແລະຖົງກໍໃຫ້ຖືໄປເໝືອນກັນສ່ວນຜູ້ບໍ່ມີດາບກໍໃຫ້ຂາຍເສື້ອໃຫຍ່ຂອງຕົນເພື່ອຊື້ດາບດວງໜຶ່ງ.ດ້ວຍເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າຄຳທີ່ຂຽນໃນພຣະຄຳພີນັ້ນຈະຕ້ອງສຳເລັດໃນເຮົາຄືຄຳທີ່ວ່າ‘ທ່ານຖືກນັບເຂົ້າກັບຄົນອະທຳ’ເພາະຄຳທີ່ຂຽນໄວ້ກ່ຽວກັບເຮົານັ້ນກໍຈະສຳເລັດ.” ແລະເຂົາທູນວ່າ,“ນາຍເອີຍ,ເບິ່ງດາບສອງດວງນີ້ແມ!”ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ,“ພໍແລ້ວ.” (ລູກາ 22: 35-38) ນີ້ແມ່ນການສົນທະນາຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວກັບພວກສາວົກຢູ່ຫ້ອງຊັ້ນເທິງ:“ ແລະພຣະອົງໄດ້ສະເດັດອອກໄປແລະໄປຕາມພູເຂົາກົກຫມາກກອກເທດ. ແລະສານຸສິດຂອງພຣະອົງໄດ້ປະຕິບັດຕາມພຣະອົງ. 'ພ້ອມທັງມັດທາຍ, ມາລະໂກແລະໂຢຮັນບໍ່ໄດ້ບັນທຶກບົດສົນທະນານີ້, ມີພຽງລູກາເທົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ບອກບົດຮຽນສຸດທ້າຍຂອງຫ້ອງຊັ້ນເທິງຂອງພະເຍຊູ. ພຣະເຢຊູໄດ້ບອກພວກສາວົກໃຫ້ເບິ່ງແຍງກະເປົາ, ທະຫານແລະດາບຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຕອບວ່າ, ແມ່ນແລ້ວ, ຢູ່ນີ້ມີດາບສອງດວງ. ດັ່ງນັ້ນພະເຍຊູກ່າວວ່າມັນພຽງພໍແລ້ວແລະຈົບບັນທຶກຂອງລູກາເຖິງສີ່ຂໍ້. ພະເຍຊູເວົ້າກັບສາວົກຂອງພະອົງໃນຄວາມ ໝາຍ ໃດແທ້ໆ?『 ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖາມເຂົາວ່າ,“ເມື່ອເຮົາໄດ້ໃຊ້ທ່ານທັງຫລາຍອອກໄປໂດຍບໍ່ມີກະເປົາເງິນ,ບໍ່ມີຖົງ,ຫລືບໍ່ມີເກີບນັ້ນພວກທ່ານໄດ້ຂາດເຂີນສິ່ງໃດແດ່?”ເຂົາທູນຕອບວ່າ,“ບໍ່ໄດ້ຂາດເຂີນສິ່ງໃດ.” 』(ລູກາ 22: 35) ຖ້ອຍ ຄຳ ເຫລົ່ານີ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບສິ່ງທີ່ພະເຍຊູໄດ້ເຮັດໃນຂະນະທີ່ສົ່ງພວກສາວົກໄປໃນບາງຈຸດໃນອະດີດ. ເລື່ອງນັ້ນໄດ້ເກີດຂື້ນໃນແຂວງຄາລີເລ, ມີປະຫວັດສາດມາດົນກວ່າ ໜຶ່ງ ປີ, ແລະມີບັນທຶກຢູ່ໃນລູກາ 9. ພະເຍຊູໄດ້ເອີ້ນເອົາສາວົກສິບສອງຄົນແລະໃຫ້ພະລັງແລະສິດ ອຳ ນາດໃນການຄວບຄຸມແລະປິ່ນປົວພວກຜີປີສາດທັງ ໝົດ. ພາລະກິດຂອງພວກເຂົາແມ່ນການປະກາດຣາຊອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບ ອຳ ນາດຂອງພຣະເຢຊູແລະໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາໄປແຕ່ລະ ໝູ່ ບ້ານໃນແຂວງຄາລີເລເພື່ອປະກາດ. ໃນເວລານັ້ນ, ພະເຍຊູໄດ້ໃຫ້ ຄຳ ແນະ ນຳ ພິເສດແກ່ເຫຼົ່າສາວົກຂອງພະອົງແລະນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພະເຍຊູຈື່ໄດ້ຢູ່ຫ້ອງຊັ້ນເທິງ. ພະເຍຊູສັ່ງວ່າ“ ຢ່າເອົາສິ່ງໃດເດີນທາງໄປ.”『 ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ,“ແຕ່ດຽວນີ້ໃຜມີກະເປົາເງິນກໍໃຫ້ຖືໄປແລະຖົງກໍໃຫ້ຖືໄປເໝືອນກັນສ່ວນຜູ້ບໍ່ມີດາບກໍໃຫ້ຂາຍເສື້ອໃຫຍ່ຂອງຕົນເພື່ອຊື້ດາບດວງໜຶ່ງ. 』(ລູກາ 22:36) ເພາະວ່າບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະເຂົ້າເຮືອນໃດກໍ່ຕາມ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພວກເຂົາຈະຕອບສະ ໜອງ ຄວາມຕ້ອງການຂອງພວກເຂົາ. ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບ, ພວກສາວົກກໍ່ພາກັນຖີ້ມຕີນຂອງພວກເຂົາອອກຈາກເຮືອນ. ຖ້າພວກເຂົາເຮັດ, ພວກເຂົາຢູ່ໃນເຮືອນແລະໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບແລະການສະ ໜັບ ສະ ໜູນ. ນີ້ແມ່ນປະຕິກິລິຍາຂອງຜູ້ຄົນຕໍ່ພຣະເຢຊູໃນເວລານັ້ນ. ມີບາງຄົນທີ່ປະຕິເສດພຣະເຢຊູແລະບໍ່ຍອມຮັບເອົາພວກສາວົກ, ແຕ່ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ຄົນອື່ນຍອມຮັບເອົາພຣະເຢຊູທີ່ພວກເຂົາປະກາດແລະຍອມຮັບເອົາພວກສາວົກ. ພະເຍຊູຮູ້ວ່າມີບາງຄົນທີ່ຈະຕ້ອນຮັບແລະຕ້ອນຮັບພະເຍຊູແລະສາວົກຂອງພະອົງ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນພະອົງຈຶ່ງບອກພວກສາວົກວ່າເຂົາເຈົ້າບໍ່ ຈຳ ເປັນຕ້ອງເອົາກະປ,ອງ, ກະເປົາ, ອາຫານ, ເງິນຫລືເຄື່ອງນຸ່ງພິເສດໄປ ນຳ. ພວກສາວົກໄດ້ໄປທົ່ວທຸກບ້ານ, ປະກາດຂ່າວປະເສີດ, ແລະການຮັກສາພະຍາດຕ່າງໆ, ໂດຍຄາດຫວັງໃຫ້ຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຮັບພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມຍິນດີຕາມຖ້ອຍ ຄຳ ຂອງພຣະເຢຊູ. ຢູ່ໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ, ພຣະເຢຊູໄດ້ຂໍໃຫ້ສາວົກຂອງພຣະອົງເຕືອນພວກເຂົາ. "ມີສິ່ງໃດທີ່ຂາດຫາຍໄປໃນເວລານັ້ນ?" ພວກສາວົກເວົ້າວ່າ,“ ບໍ່ແມ່ນ. ການຝຶກອົບຮົມທີ່ຄ້າຍຄືກັນນີ້ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ສາວົກເຈັດສິບ, ແລະພຣະເຢຊູຍັງໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາໄປບັນດາເມືອງແລະເຂດແຄວ້ນ, ສອງເທື່ອ, ເພື່ອປິ່ນປົວຄົນເຈັບປ່ວຍແລະການສັ່ງສອນເລື່ອງອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນເວລານີ້, ທ່ານຍັງໄດ້ກ່າວວ່າຢ່າໃຫ້ມີກອງ, ກະເປົາຫິ້ວຫລືເກີບເພາະວ່າຄ້າຍຄືກັບສາວົກສິບສອງຄົນ, ຜູ້ໃດກໍ່ຈະຢູ່ໃນເຮືອນທີ່ໄດ້ຮັບພວກເຂົາແລະກິນແລະດື່ມສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໃຫ້. ແນ່ນອນ, ມີຄົນທີ່ບໍ່ຍອມຮັບ. ພຣະເຢຊູໄດ້ບອກພວກເຂົາໃຫ້ເອົາຂີ້ຝຸ່ນອອກຈາກບັນດາເມືອງທີ່ປະຕິເສດພວກເຂົາ, ແລະທ່ານກ່າວວ່າມັນຈະມີການຕັດສິນໃຈທີ່ ໜ້າ ຢ້ານກົວຕໍ່ພວກເຂົາ. ທ່ານກ່າວວ່າຜູ້ທີ່ຍອມຮັບພວກສາວົກຈະໄດ້ຮັບພຣະເຢຊູ, ຜູ້ທີ່ປະຖິ້ມພວກເຂົາຈະທໍລະຍົດພຣະເຢຊູ, ແລະໃນທີ່ສຸດ, ພຣະບິດາຜູ້ທີ່ສົ່ງພຣະເຢຊູ, ຈະທໍລະຍົດ. ມີບາງຄົນທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບເອົາພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຜູ້ທີ່ຖືກສົ່ງມາຈາກພຣະເຈົ້າ. ພວກສາວົກທີ່ພະເຍຊູສົ່ງໄປປະກາດຕົນເອງໄດ້ປະຕິເສດເຊັ່ນດຽວກັນ. ແຕ່ຢ່າງ ໜ້ອຍ ໃນເວລານີ້, ມີບາງຄົນທີ່ຍອມຮັບເອົາພວກສາວົກ. ມີຄົນທີ່ຍອມຮັບເອົາພຣະເຢຊູ. ມີບາງຄົນທີ່ໄດ້ຮັບພຣະເຢຊູແລະສາວົກຂອງພຣະອົງຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໄດ້ຈັດຫາຄວາມຕ້ອງການຂອງພວກເຂົາຢ່າງເຕັມສ່ວນ. ສະນັ້ນພວກເຂົາບໍ່ ຈຳ ເປັນຕ້ອງກະກຽມກະເປົາຫິ້ວຫລືກອງທັບເຮືອແຍກຕ່າງຫາກ. ເປັນຫຍັງພະເຍຊູຈຶ່ງເຕືອນທ່ານກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້? ລາວໄດ້ເຮັດແນວນັ້ນ ສຳ ລັບ ຄຳ ຖະແຫຼງຕໍ່ໄປ. ນີ້ແມ່ນຍ້ອນວ່າໂລກທີ່ພວກສາວົກຈະປະເຊີນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນແຕກຕ່າງກັນ. ເພາະວ່າປະຕິກິລິຍາກັບພະເຍຊູຈະແຕກຕ່າງກັນ. ລາວເວົ້າວ່າ, 『 ພຣະອົງຊົງກ່າວກັບເຂົາວ່າ,“ແຕ່ດຽວນີ້ໃຜມີກະເປົາເງິນກໍໃຫ້ຖືໄປແລະຖົງກໍໃຫ້ຖືໄປເໝືອນກັນສ່ວນຜູ້ບໍ່ມີດາບກໍໃຫ້ຂາຍເສື້ອໃຫຍ່ຂອງຕົນເພື່ອຊື້ດາບດວງໜຶ່ງ. 』(ລູກາ 22:36) ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວວ່າ, "ດຽວນີ້," ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ມີບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ແຕກຕ່າງຈາກອະດີດ. ແທ້ຈິງແລ້ວສິ່ງທີ່ພະເຍຊູຊີ້ ນຳ ເຫຼົ່າສາວົກໃນອະດີດໃນປັດຈຸບັນໄດ້ປ່ຽນໄປແລ້ວ. ໃນໄລຍະຜ່ານມາ, ລາວໄດ້ບອກພວກສາວົກວ່າບໍ່ໃຫ້ມີກອງຮ້ອຍ, ແຕ່ດຽວນີ້ລາວເວົ້າວ່າ "ມີກອງຮ້ອຍ", ແລະໃນອະດີດລາວໄດ້ບອກພວກສາວົກວ່າບໍ່ໃຫ້ມີກະເປົາເປ້, ແຕ່ດຽວນີ້ລາວບອກວ່າ "ເອົາກະເປົາໄປ". ມີ ຄຳ ສັ່ງພິເສດ ສຳ ລັບດາບ, ແຕ່ດຽວນີ້ທ່ານກ່າວວ່າດາບແມ່ນ ຈຳ ເປັນແທ້ໆ. ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ມີດາບ, ລາວໄດ້ບອກໃຫ້ພວກເຂົາຂາຍເສື້ອຜ້ານອກຂອງພວກເຂົາແລະຊື້ພວກເຂົາ. ໃນສັງຄົມຢິວໃນເວລານັ້ນ, ເຄື່ອງນຸ່ງຊັ້ນນອກບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ ໜຶ່ງ ໃນ ຈຳ ນວນເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ປົກປ້ອງຫຼືເຮັດໃຫ້ຮ່າງກາຍອົບອຸ່ນ. ສຳ ລັບຊາວຢິວ ທຳ ມະດາ, ເຄື່ອງນຸ່ງຊັ້ນນອກແມ່ນຊັບສິນທີ່ ສຳ ຄັນ. ບໍ່ມີຄົນ ຈຳ ນວນຫຼາຍທີ່ສາມາດໃສ່ເສື້ອກັນ ໜາວ ໄດ້ຫຼາຍແລະສ່ວນຫຼາຍພວກເຂົາໃຊ້ເສື້ອກັນ ໜາວ ໜຶ່ງ ເພື່ອປ້ອງກັນຕົວເອງ, ແລະໃນຕອນກາງຄືນພວກເຂົາໃຊ້ຜ້າຫົ່ມແທນ, ແລະເສື້ອຜ້ານອກແມ່ນຄວາມ ຈຳ ເປັນ ສຳ ລັບພວກເຂົາ. ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ກົດ ໝາຍ ຫ້າມການ ຈຳ ນອງເຄື່ອງນຸ່ງຊັ້ນນອກ. ໃນເວລາທີ່ພະເຍຊູກ່າວເຖິງ“ ຜູ້ທີ່ເອົາເສື້ອຄຸມ”, ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ວ່າມັນໄດ້ເກີດຂື້ນກັບຊາວຢິວ.『 ຖ້າຜູ້ໃດຕົບແກ້ມຂອງທ່ານເບື້ອງໜຶ່ງຈົ່ງປິ່ນອີກເບື້ອງໜຶ່ງໃຫ້ເຂົາແລະຖ້າຜູ້ໃດຍາດເອົາເສື້ອຊັ້ນນອກຂອງທ່ານໄປຖ້າເຂົາຈະເອົາເສື້ອໃນກໍຢ່າຫວງຫ້າມ. 』 (ລູກາ 6: 29). ນີ້ແມ່ນຍ້ອນວ່າມັນເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ມີຄວາມ ຈຳ ເປັນພື້ນຖານທີ່ສຸດ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ພະເຍຊູໄດ້ສອນພວກສາວົກໃນຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງແລະບອກໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຊື້ດາບແມ້ແຕ່ຂາຍເຄື່ອງທີ່ ຈຳ ເປັນເຫຼົ່ານັ້ນ. ມັນແມ່ນເວລາທີ່ຕ້ອງການມີດ. ພວກສາວົກຕ້ອງກະກຽມກອງທັບ, ກະເປົາແລະດາບຂອງຕົນເອງ. ເພາະວ່າປະຕິກິລິຍາຂອງຜູ້ຄົນຕໍ່ພຣະເຢຊູແລະສາວົກຂອງພຣະອົງຈະແຕກຕ່າງຈາກແຕ່ກ່ອນ.『 ແລະເຂົາທູນວ່າ,“ນາຍເອີຍ,ເບິ່ງດາບສອງດວງນີ້ແມ!”ພຣະອົງຊົງຕອບເຂົາວ່າ,“ພໍແລ້ວ.”.』(ລູກາ 22:38) ເຫດຜົນທີ່ພະເຍຊູບອກໃຫ້ພວກເຮົາກຽມດາບພ້ອມກັບກອງແລະກະເປົາເປ້ເນື່ອງຈາກວ່າດາບເປັນເຄື່ອງມືໃນການປ້ອງກັນສັດທີ່ ໜ້າ ຢ້ານກົວ, ແຕ່ມັນແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ ຈຳ ເປັນ ສຳ ລັບກິດຈະ ກຳ ແລະເຄື່ອງມືໃນການຜະລິດອາຫານໃຫ້ຕົວເອງ. ພະເຍຊູປິ່ນປົວຄົນປ່ວຍ, ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ຄົນທຸກຍາກ, ລ້ຽງຄົນຫິວໂຫຍ, ແລະເບິ່ງແຍງເດັກ ກຳ ພ້າແລະແມ່ ໝ້າຍ. ແຕ່ພວກຢິວພະຍາຍາມຈະຂ້າພະເຍຊູບໍ? ພະເຍຊູເລືອກຊີວິດທີ່ທຸກຍາກເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນຮັ່ງມີ, ສະນັ້ນລາວບໍ່ມີບ່ອນໃດທີ່ຈະເອົາຫົວຂອງລາວມາເປັນເຄື່ອງບູຊາເພື່ອການເສຍສະລະຂອງລາວ. ເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງພະຍາຍາມທີ່ຈະມົງກຸດເຂົາດ້ວຍມົງກຸດໄວ້? ເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງຈະໄຖ່, ຂ້ຽນຕີ, ແລະຂ້ຽນຕີພຣະເຢຊູດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົວແລະຄວາມອ່ອນໂຍນ? ເປັນຫຍັງພວກເຂົາພະຍາຍາມທີ່ຈະຂ້າພະເຍຊູ, ຜູ້ທີ່ຮັກພວກເຂົາຈົນກວ່າລາວຈະຕາຍ? ພະເຍຊູກ່າວວ່າ“ ປະຕິກິລິຍານີ້ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງແປກແຕ່ກົງກັນຂ້າມພະອົງກ່າວວ່າມັນເປັນໄປຕາມຄວາມປະສົງຂອງພະບິດາເທິງສະຫວັນທີ່ວາງແຜນໄວ້ວ່າ: ` 『 ດ້ວຍເຮົາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າຄຳທີ່ຂຽນໃນພຣະຄຳພີນັ້ນຈະຕ້ອງສຳເລັດໃນເຮົາຄືຄຳທີ່ວ່າ‘ທ່ານຖືກນັບເຂົ້າກັບຄົນອະທຳ’ເພາະຄຳທີ່ຂຽນໄວ້ກ່ຽວກັບເຮົານັ້ນກໍຈະສຳເລັດ.” 』(ລູກາ 22:37) ພະເຍຊູບອກພວກລູກສິດໂດຍອ້າງເຖິງເອຊາອີ 53:12 ວ່າ "ຄຳ ເວົ້ານີ້ຈະເປັນຈິງ ສຳ ລັບຂ້ອຍ." ເອຊາຢາ 53:12 ກ່າວວ່າດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈະແບ່ງສ່ວນ ໜຶ່ງ ກັບຄົນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ແລະລາວຈະແບ່ງສ່ວນຂອງນັ້ນກັບຄົນທີ່ແຂງແຮງ; ເພາະວ່າລາວໄດ້ສະລະຊີວິດຂອງຕົນຈົນເຖິງຄວາມຕາຍ: ແລະລາວຖືກນັບເຂົ້າກັບຄົນລະເມີດ; ແລະລາວແບກຮັບເອົາຄວາມຜິດບາບຂອງຫລາຍຄົນ, ແລະທູນຂໍເພື່ອຜູ້ລະເມີດ. ຕໍ່ມາ, ເອຊາຢາ 53 ແມ່ນ ຄຳ ພະຍາກອນກ່ຽວກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຖືກເລືອກຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະບອກພວກເຮົາວ່າຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຖືກເລືອກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຮັບເອົາບາບຂອງປະຊາຊົນແລະໄດ້ເສຍສະລະ.『ແຕ່ລາວຖືກບາດເຈັບຍ້ອນບາບຂອງເຮົາທັງຫລາຍ ລາວຖືກຕີຍ້ອນພວກເຮົາເຮັດຊົ່ວການລົງໂທດທີ່ລາວໄດ້ຮັບນັ້ນເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເປັນອິດສະຫລະສົມບູນການທີ່ລາວຖືກຕີນັ້ນ ກໍເພື່ອໃຫ້ເຮົາຫາຍດີ.』(ອິດສະຢາ 53: 5)