ທ່ານສະ ເໜີ ຮ່າງກາຍຂອງທ່ານເປັນການເສຍສະລະຊີວິດ

(ໂລມ 12: 3-8)ເຮົາກ່າວແກ່ເຈົ້າທັງຫລາຍທຸກຄົນໂດຍພຣະຄຸນທີ່ຊົງປະທານແກ່ເຮົາແລ້ວວ່າຢ່າຄຶດຖືຕົວເກີນທີ່ຕົນຄວນຈະຄຶດນັ້ນແຕ່ຈົ່ງຄຶດໃຫ້ພໍສົມກັບຂະໜາດແຫ່ງຄວາມເຊື່ອທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໂຜດປະທານໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນ. ເພາະວ່າໃນຮ່າງກາຍອັນດຽວນັ້ນເຮົາມີອະໄວຍະວະຫລາຍຢ່າງແລະອະໄວຍະວະເຫລົ່ານັ້ນບໍ່ມີໜ້າທີ່ຢ່າງດຽວກັນສັນໃດ. ພວກເຮົາຜູ້ເປັນຫລາຍຄົນກໍຍັງເປັນຮ່າງກາຍອັນດຽວໃນພຣະ¬ຄຣິດແລະເປັນອະໄວຍະວະແກ່ກັນແລະກັນສັນນັ້ນ. ແລະເຮົາທຸກຄົນໄດ້ຮັບຂອງພຣະລາຊະທານຕ່າງກັນຕາມພຣະຄຸນທີ່ໄດ້ຊົງໂຜດປະທານແກ່ພວກເຮົາຄືຖ້າເປັນການປະກາດພຣະທຳກໍຈົ່ງປະກາດຕາມຂະໜາດແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ. ຖ້າເປັນການປະຕິບັດກໍຈົ່ງປະຕິບັດຖ້າເປັນການສັ່ງສອນກໍຈົ່ງສັ່ງສອນ. ຖ້າເປັນການເຕືອນສະຕິກໍຈົ່ງເຕືອນສະຕິຖ້າເປັນການບໍລິຈາກກໍຈົ່ງບໍລິຈາກດ້ວຍໃຈກວ້າງຂວາງຜູ້ຄຸ້ມຄອງກໍຈົ່ງຄຸ້ມຄອງດ້ວຍເອົາໃຈໃສ່ຜູ້ທີ່ສະແດງຄວາມເມດຕາກໍຈົ່ງສະແດງດ້ວຍໃຈຍິນດີ. ໃນຂະນະທີ່ໂລມ 1-11 ໄດ້ອະທິບາຍເນື້ອໃນຂອງຂ່າວປະເສີດ, ບົດ 12-15 ກ່ຽວຂ້ອງກັບວິທີການ ດຳ ລົງຊີວິດທີ່ແທ້ຈິງ, ນັ້ນແມ່ນພາກປະຕິບັດຂອງຊີວິດຄຣິສຕຽນ.『 ເຫດສັນນັ້ນພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ,ໂດຍເຫັນແກ່ພຣະເມດຕາກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້າເຮົາຈິ່ງຊັກຊວນພວກເຈົ້າໃຫ້ຖວາຍຕົວແກ່ພຣະອົງເພື່ອເປັນເຄື່ອງບູຊາທີ່ມີຊີວິດ,ເປັນອັນບໍລິສຸດ,ແລະເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທພຣະເຈົ້າຊຶ່ງເປັນການນະມັດສະການທີ່ສົມກັບຝ່າຍວິນຍານຂອງເຈົ້າທັງຫລາຍ.』 ການເສຍສະລະແມ່ນໃຊ້ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຕົວເອງ. ເຄື່ອງບູຊາ ໝາຍ ເຖິງສັດທີ່ບໍ່ມີເຄື່ອງ ໝາຍ ທີ່ເອົາໃສ່ແທ່ນບູຊາແລະຂ້າໂດຍການເລືອດອອກ. ສັດທີ່ບໍ່ມີຕົວຕົນຕ້ອງຕາຍ. ເມື່ອສັດທີ່ຖືກຂ້ານີ້ຖືກວາງເທິງແທ່ນບູຊາແລະຖວາຍແກ່ພະເຈົ້າ, ສັດຊະນິດນີ້ເອີ້ນວ່າການເສຍສະລະ. ເຫດຜົນ ສຳ ລັບການມີຊີວິດທີ່ເສຍສະຫຼະແມ່ນການ ນຳ ສະ ເໜີ ແກ່ພະເຈົ້າ. ການ ດຳ ລົງຊີວິດໃນຖານະເປັນຄຣິສຕຽນ, ນັ້ນຄືການເປັນເຄື່ອງບູຊາແດ່ພະເຈົ້າ, ໝາຍ ຄວາມວ່າຈຸດປະສົງຂອງຊີວິດຂອງຜູ້ທີ່ເຊື່ອບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບການເສຍສະຫຼະຕົວເອງ, ແຕ່ແມ່ນກັບພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເສຍສະລະ. ການເສຍສະລະໄດ້ເຕືອນພວກເຮົາວ່າຜົນຂອງຊີວິດຂອງຜູ້ເຊື່ອຖືບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມ ສຳ ເລັດຂອງຕົວເອງຫລືໃນການບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງລາວ, ແຕ່ເພື່ອບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ທີ່ອອກຈາກພຣະເຈົ້າເພາະວ່າພວກເຂົາຕ້ອງການທີ່ຈະກາຍເປັນ ເໝືອນ ດັ່ງພຣະເຈົ້າຮັບຮູ້ບາບຂອງພວກເຂົາ, ກາຍເປັນການເສຍສະລະ, ແລະປ່ອຍຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມ ໝາຍ ທີ່ແທ້ຈິງຂອງການເສຍສະຫຼະແມ່ນຢູ່ໃນຄວາມຕາຍ. ເຫດຜົນທີ່ການເສຍສະລະຕ້ອງຕາຍແມ່ນການ ນຳ ຄົນທີ່ເອົາຊີວິດນັ້ນມາໃຫ້ແລະໄດ້ຮັບການໃຫ້ອະໄພ. ບໍ່ມີການໃຫ້ອະໄພເມື່ອການເສຍສະລະມີຊີວິດຢູ່. ບໍ່ມີການປອງດອງກັນ. ເມື່ອການເສຍສະລະຖືກລະບຸຕົວກັບຄົນບາບທີ່ ກຳ ລັງຈະຕາຍ, ມັນກໍ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້. ໃນເຫບເລີ 9:22, ທ. 『 ແລ້ວຕາມພຣະບັນຍັດນັ້ນເກືອບທຸກສິ່ງຕ້ອງຊຳລະດ້ວຍເລືອດແລະຖ້າບໍ່ມີເລືອດໄຫລອອກແລ້ວການໃຫ້ອະໄພກໍບໍ່ມີ.』 ມັນ ໝາຍ ຄວາມວ່າການໃຫ້ອະໄພບາບພຽງແຕ່ເມື່ອການເສຍສະຫຼະທີ່ຫົວ ໜ່ວຍ ຕາຍແລະມີເລືອດອອກ. ພຽງແຕ່ເມື່ອການເສຍສະຫຼະຕາຍແລະມີເລືອດໄຫຼ, ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຈະເຊົາແລະຄົນທີ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊານັ້ນໄດ້ຮັບການໃຫ້ອະໄພແລະການຄືນດີ. ມັນແມ່ນພຣະເຢຊູຄຣິດຜູ້ທີ່ຫຼັ່ງເລືອດ. ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຜົນກະທົບຂອງເລືອດມີຜົນກະທົບຕໍ່ຜູ້ທີ່ເສຍຊີວິດຮ່ວມກັບພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຜູ້ທີ່ບໍ່ຕາຍກັບພະເຍຊູບໍ່ແມ່ນການເສຍສະລະ. ພຣະເຢຊູຄຣິດເປັນຕົວຢ່າງຂອງການເສຍສະລະທີ່ມີຊີວິດຢູ່. ສິ່ງທີ່ ຄຳ ພີໄບເບິນສອນໄພ່ພົນໃຫ້ເປັນການເສຍສະລະທີ່ມີຊີວິດຢູ່ແມ່ນວ່າພຣະເຢຊູເປັນຕົວຢ່າງຂອງການເສຍສະລະ, ແລະເມື່ອຮ່ວມກັບພຣະເຢຊູ, ໄພ່ພົນກໍ່ຈະກາຍເປັນການເສຍສະລະເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອຕົວເອງ (ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່) ຄົນ ໜຶ່ງ ຕາຍໂດຍການຖືກຄຶງ, ລາວກາຍເປັນການເສຍສະລະທີ່ມີຊີວິດ.『 ເຮົາຈຶ່ງບໍ່ມີຊີວິດຢູ່ແຕ່ແມ່ນພຣະ¬ຄຣິດເປັນຜູ້ຊົງມີຊີວິດຢູ່ໃນເຮົາຊີວິດທີ່ເຮົາມີຢູ່ໃນຮ່າງກາຍເວລານີ້ນັ້ນເຮົາກໍມີຢູ່ໂດຍທາງຄວາມເຊື່ອໃນພຣະບຸດຂອງພຣະອົງເຈົ້າຜູ້ຊົງຮັກເຮົາແລະຊົງສະຫລະພຣະຊົນເອງແທນເຮົາ. 』(ຄາລາຊີ 2:20) ພາຍໃນ, ພຣະເຢຊູຕາຍ, ແລະຄົນບາບມີຊີວິດຢູ່. ແຕ່ພາຍໃນ, ຄົນບາບໄດ້ເສຍຊີວິດແລະພຣະເຢຊູຊົງມີຊີວິດຢູ່. ນີ້ແມ່ນຊີວິດຂອງໄພ່ພົນ, ນັ້ນແມ່ນຊີວິດຂອງການເສຍສະລະຊີວິດທີ່ສັກສິດ. ພຽງແຕ່ເມື່ອຊີວິດຂອງຄົນບາບໄດ້ຖືກຖວາຍເປັນການເສຍສະລະທີ່ມີຊີວິດ, ລາວສາມາດເຫັນໄດ້ເຖິງພຣະປະສົງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຜູ້ທີ່ເສຍຊີວິດຢູ່ເທິງໄມ້ກາງແຂນກັບພຣະເຢຊູຮູ້ເຖິງຄວາມປະສົງຂອງພຣະຄຣິດ. ລາວສາມາດ ດຳ ລົງຊີວິດໂດຍການແນມເບິ່ງຄວາມດີ, ຄວາມສຸກແລະຄວາມປະສົງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ສົມບູນແບບ. ຄວາມ ໝາຍ ທີ່ສົມບູນແບບບໍ່ແມ່ນການພະຍາຍາມເຮັດຫຍັງຕົວເອງ, ແຕ່ໃຫ້ຮູ້ວ່າທ່ານໄດ້ຕາຍໄປກັບພຣະເຢຊູຄຣິດ.