ຕົ້ນໄມ້ສີຂຽວແລະຕົ້ນໄມ້ແຫ້ງ

(ລູກາ 23: 27-31) ປະຊາຊົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍໄດ້ຕາມພຣະອົງໄປທັງພວກແມ່ຍິງທີ່ຕີເອິກຮ້ອງໄຫ້ເພາະພຣະອົງ.ພຣະເຢຊູຊົງຫລຽວຫລັງຫາເຂົາແລ້ວຊົງກ່າວວ່າ,“ລູກສາວເຢ¬ຣູ-ຊາ¬ເລັມເອີຍ,ຢ່າຊູ່ຮ້ອງໄຫ້ສົງສານເຮົາແຕ່ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ສົງສານຕົນເອງແລະສົງສານລູກທັງຫລາຍຂອງຕົນ.ດ້ວຍວ່າເບິ່ງແມ,ຈະມີເວລາໜຶ່ງທີ່ເຂົາຈະເວົ້າວ່າ,‘ແມ່ຍິງເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເປັນໝັນ,ທ້ອງທີ່ບໍ່ເກີດລູກ,ແລະຫົວນົມທີ່ລູກບໍ່ໄດ້ດູດຈັກເທື່ອກໍເປັນສຸກ’. ໃນເວລານັ້ນເຂົາຈະຕັ້ງຕົ້ນກ່າວກັບພູທັງຫລາຍວ່າ‘ຂໍຈົ່ງເຈື່ອນລົງມາທັບເຮົາ’ແລະກ່າວກັບໂນນທັງຫລາຍວ່າ‘ຈົ່ງປົກບັງເຮົາໄວ້’. ເພາະວ່າຖ້າເຂົາເຮັດການຢ່າງນີ້ແກ່ຕົ້ນໄມ້ສົດເຂົາຈະເຮັດຢ່າງໃດໜໍແກ່ຕົ້ນໄມ້ທີ່ແຫ້ງແລ້ວ.” ພະເຍຊູຖືກຕັດສິນປະຫານຊີວິດໂດຍປີລາດ, ໄດ້ຖືກ ນຳ ຕົວໄປທີ່ພູເຂົາ Golgotha ດ້ວຍໄມ້ກາງແຂນ. ລາວຖືກຜູກມັດແລະລາກໄປແລະກັບມາ. ລາວບໍ່ສາມາດນອນຫລັບໄດ້ແລະຖືກສອບຖາມແລະຖືກທຸບຕີຫຼາຍ. ເມື່ອພວກທະຫານໂລມເຫັນພຣະເຢຊູ, ຜູ້ທີ່ ໝົດ ແຮງແລະບໍ່ສາມາດແບກໄມ້ກາງແຂນແລະໄປທີ່ບ່ອນປະຫານຊີວິດ, ທະຫານໂລມໄດ້ຈັບເອົາ Cyrene, Simon, ເຊິ່ງຢູ່ໃກ້ໆນັ້ນ, ແລະໄດ້ແບກໄມ້ກາງແຂນແທນພຣະເຢຊູແລະຕິດຕາມລາວໄປ. Cyrene ແມ່ນອານາເຂດຂອງຈັກກະພັດໂລມັນໃນອາຟຣິກາ ເໜືອ, ມີຊາຍແດນຕິດກັບທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງປະເທດເອຢິບໃນສະ ໄໝ ພະເຍຊູ, ແລະແມ່ນຊື່ຂອງພາກພື້ນທີ່ສອດຄ້ອງກັບລີເບຍໃນປະຈຸບັນພ້ອມທັງເປັນຊື່ຂອງເມືອງໃຫຍ່ຂອງມັນຢູ່ໃກ້ຊາຍຝັ່ງທະເລເມດິເຕີເຣນຽນ. ຊາວຢິວຫຼາຍຄົນໄດ້ມາຕັ້ງຖິ່ນຖານ. ຊີໂມນອາດຈະແມ່ນຊາວຍິວທີ່ອາໄສຢູ່ເມືອງໄຊລີນເຊິ່ງມາເມືອງເຢຣຶຊາເລມເພື່ອສະຫຼອງປັດສະຄາ. ໃນເວລາທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຖືກຜູກມັດແລະຖືກລາກໂດຍພວກທະຫານໂລມ, ໂດຍຍ່າງຂ້າມທາງຂອງໄມ້ກາງແຂນ, ຄົນ ຈຳ ນວນຫລວງຫລາຍໄດ້ຕິດຕາມພຣະອົງໄປ. ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະເວົ້າວ່າຄົນທັງ ໝົດ ເຫລົ່ານັ້ນເສຍໃຈຍ້ອນການຕາຍຂອງພຣະເຢຊູ. ບາງຄົນອາດໄດ້ສັງເກດເບິ່ງຍ້ອນຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ, ຫລືບາງຄົນກໍ່ອາດຈະເປັນສັດຕູຕໍ່ພຣະເຢຊູ, ເຍາະເຍີ້ຍລາວ, ແລະໄລ່ລາວໄປເພື່ອໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າລາວຕາຍແລ້ວ. ແຕ່ວ່າຍັງມີຜູ້ຍິງໃຫຍ່ເປັນ ຈຳ ນວນຫລວງຫລາຍທີ່ພາກັນສະແດງຄວາມໂສກເສົ້າແລະເສົ້າສະຫລົດໃຈຍ້ອນຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພຣະເຢຊູແລະຄວາມຕາຍຂອງໄມ້ກາງແຂນທີ່ພຣະອົງຈະທົນທຸກ. ມັນບໍ່ສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າຄວາມໂສກເສົ້າຂອງພວກຜູ້ຍິງທີ່ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາແມ່ນຍ້ອນຄວາມທຸກທໍລະມານແລະຄວາມບໍ່ຍຸດຕິ ທຳ ແລະການຕາຍຂອງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າແລະພຣະເມຊີອາ. ແນ່ນອນ, ຕ້ອງມີຜູ້ຍິງທີ່ຖືກທຸບຕີແລະໂສກເສົ້າຍ້ອນຄວາມທໍລະມານຂອງຄົນທີ່ມີກຽດຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິບັດບົດຮຽນອັນລ້ ຳ ຄ່າແລະຄວາມມະຫັດສະຈັນແຫ່ງຄວາມຮັກ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຄຳ ເວົ້າສຸດທ້າຍທີ່ພະເຍຊູໄດ້ກ່າວກ່ອນທີ່ລາວຈະຖືກຄຶງແມ່ນຖືກແນມໃສ່ແມ່ຍິງເຫລົ່ານັ້ນ. ໃນພະ ທຳ 4 ເຫຼັ້ມ, ຄຳ ເຫຼົ່ານີ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນລູກາເທົ່ານັ້ນ. 『 ພຣະເຢຊູຊົງຫລຽວຫລັງຫາເຂົາແລ້ວຊົງກ່າວວ່າ,“ລູກສາວເຢ¬ຣູ¬ຊາ¬ເລັມເອີຍ,ຢ່າຊູ່ຮ້ອງໄຫ້ສົງສານເຮົາແຕ່ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ສົງສານຕົນເອງແລະສົງສານລູກທັງຫລາຍຂອງຕົນ. ດ້ວຍວ່າເບິ່ງແມ,ຈະມີເວລາໜຶ່ງທີ່ເຂົາຈະເວົ້າວ່າ,‘ແມ່ຍິງເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເປັນໝັນ,ທ້ອງທີ່ບໍ່ເກີດລູກ,ແລະຫົວນົມທີ່ລູກບໍ່ໄດ້ດູດຈັກເທື່ອກໍເປັນສຸກ’.ໃນເວລານັ້ນເຂົາຈະຕັ້ງຕົ້ນກ່າວກັບພູທັງຫລາຍວ່າ‘ຂໍຈົ່ງເຈື່ອນລົງມາທັບເຮົາ’ແລະກ່າວກັບໂນນທັງຫລາຍວ່າ‘ຈົ່ງປົກບັງເຮົາໄວ້’. 』 ພຣະເຢຊູກ່າວກັບພວກຜູ້ຍິງວ່າ, "ແຕ່ພຣະເຢຊູຊົງຫັນ ໜ້າ ມາຫາພວກເຂົາວ່າ," ຍິງສາວໃນເຢຣູຊາເລັມ, ຢ່າຮ້ອງໄຫ້ເຮົາ, ແຕ່ຮ້ອງໄຫ້ຕົວເອງ, ແລະເດັກນ້ອຍຂອງເຈົ້າ "ໃນຖານະເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຣະເຢຊູຄືພຣະເມຊີອາຜູ້ທີ່ມາຊ່ວຍມະນຸດໂລກ, ແລະວິທີທີ່ລາວໄດ້ແບກໄມ້ກາງແຂນນັ້ນແມ່ນວິທີການແຫ່ງສະຫງ່າລາສີເພື່ອປະຕິບັດພາລະກິດທີ່ພຣະບິດາໄດ້ສົ່ງມາໃຫ້. ເພາະວ່າລາວຈະກັບມາມີຊີວິດອີກໃນມື້ທີສາມຂອງການຝັງສົບຂອງລາວ. ບັນຫາບໍ່ແມ່ນພະເຍຊູ, ແຕ່ແມ່ນຜູ້ຍິງທີ່ຕິດຕາມພະເຍຊູ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຮູ້ວ່າພຣະວິຫານໃນເຢຣູຊາເລັມຈະຖືກ ທຳ ລາຍໂດຍກອງທັບໂລມໂດຍບໍ່ມີການວາງກ້ອນຫີນໃສ່ກ້ອນຫີນ, ແລະໄພພິບັດທີ່ຮ້າຍແຮງຈະເກີດຂື້ນຕໍ່ຊາວເມືອງເຢຣູຊາເລັມ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຮູ້ສຶກເສົ້າໂສກວ່າມັນຈະເປັນມື້ທີ່ມີຄວາມວຸ້ນວາຍຮ້າຍແຮງທີ່ບໍ່ສາມາດອົດທົນໄດ້ ສຳ ລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ມີການກະກຽມສັດທາທີ່ແທ້ຈິງ. ເມື່ອວັນແຫ່ງໄພພິບັດທີ່ຈະເກີດຂື້ນໃນເຢຣູຊາເລັມໃນໄວໆນີ້, ຜູ້ຄົນເວົ້າວ່າ,“ ເພາະວ່າວັນເວລາ ກຳ ລັງຈະມາເຖິງ, ເຊິ່ງພວກເຂົາຈະເວົ້າວ່າ,“ ມີຄວາມສຸກ ສຳ ລັບເດັກຍິງທີ່ບໍ່ມີລູກ, ແລະແມ່ຍິງທີ່ບໍ່ເຄີຍເປືອຍກາຍ, ແລະຜ້າອ້ອມທີ່ບໍ່ເຄີຍໃຫ້ ດູດ.” ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວວ່າມັນຈະເປັນ. "ສາມາດຕັ້ງທ້ອງແລະໃຫ້ ກຳ ເນີດເດັກນ້ອຍ, ແລະລ້ຽງດູເດັກນ້ອຍນັ້ນ" ແມ່ນຄວາມສຸກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ແມ່ຍິງຊາວເຮັບເລີໄດ້ຮັບຈາກພະເຈົ້າ. ກົງກັນຂ້າມໄດ້ຖືກເຫັນວ່າເປັນຊີວິດທີ່ຖືກສາບແຊ່ງຕໍ່ພວກເຂົາ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໄພພິບັດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະ ໜ້າ ຢ້ານທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ແມ່ນຫລີກລ້ຽງບໍ່ໄດ້, ບໍ່ມີທາງທີ່ຈະປິດບັງກັບພວກເຂົາ, ບໍ່ສາມາດລ້ຽງພວກເຂົາ, ບໍ່ສາມາດທົນທຸກຄວາມເຈັບປວດທີ່ພວກເຂົາຈະທົນທຸກ, ແລະມັນກໍ່ເປັນການຍາກ ສຳ ລັບຄອບຄົວທັງ ໝົດ ທີ່ຈະປະສົບໄພພິບັດ ນຳ ກັນ. ມັນຈະເປັນສິ່ງທີ່ເຈັບປວດຫລາຍທີ່ທຸກຄົນຈະຮ້ອງໄຫ້ວ່າ "ຂ້ອຍຈະມີລູກຫລາຍກວ່າເກົ່າ", ແລະຢູ່ໃນສະພາບທີ່ຫຍຸ້ງຍາກທີ່ຈະອິດສາຄົນທີ່ບໍ່ມີລູກ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ທ່ານອາດຈະຄິດແນວນັ້ນ, ແຕ່ຈາກທັດສະນະຂອງອິດສະລາແອນແລະຄົນຕ່າງຊາດ, ສະຖານະການກໍ່ຄືອິດສະຣາເອນທັງ ໝົດ. ຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດຖືພາໄດ້ເປັນຕົວແທນໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ. ພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າໄປສູ່ຄົນຕ່າງຊາດ. ດັ່ງນັ້ນອິດສະຣາເອນຖືກປະຖິ້ມ. ສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວໃນຕອນສຸດທ້າຍ, “ເພາະວ່າຖ້າເຂົາເຮັດການຢ່າງນີ້ແກ່ຕົ້ນໄມ້ສົດເຂົາຈະເຮັດຢ່າງໃດໜໍແກ່ຕົ້ນໄມ້ທີ່ແຫ້ງແລ້ວ.” "ຕົ້ນໄມ້ສີຟ້າ" ໝາຍ ເຖິງພຣະເຢຊູເອງ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຊີວິດ. ແລະຕົ້ນໄມ້ແຫ້ງແມ່ນຕົ້ນໄມ້ທີ່ຈະລຸກ ໄໝ້ ທັນທີ, ເປັນ ຄຳ ເວົ້າ ສຳ ລັບທຸກຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອແລະຕິດຕາມພຣະເຢຊູໃນຖານະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການໃຫ້ອະໄພບາບຂອງພວກເຂົາຈາກພຣະເຈົ້າແລະເອົາຊະນະໄຟແຫ່ງການພິພາກສາ. ຈາກນັ້ນ,『 ເພາະວ່າຖ້າເຂົາເຮັດການຢ່າງນີ້ແກ່ຕົ້ນໄມ້ສົດເຂົາຈະເຮັດຢ່າງໃດໜໍແກ່ຕົ້ນໄມ້ທີ່ແຫ້ງແລ້ວ.” 』 ເຖິງແມ່ນວ່າລາວເປັນລູກຊາຍທີ່ບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຖ້າລາວພິຈາລະນາຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ຕັດສິນບາບຂອງໂລກແລະ ກຳ ລັງທົນທຸກທໍລະມານຈາກໄມ້ກາງແຂນເຊັ່ນນັ້ນ, ຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ທຸກຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນລາວແລະຜົນສະທ້ອນຈາກໄມ້ກາງແຂນຈະທໍລະມານ ຮ້າຍແຮງ. ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ບໍ? ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ພະເຍຊູເວົ້າດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ໂສກເສົ້າ. ຜູ້ຄົນຢືນຢູ່ແລະເຝົ້າເບິ່ງ, ແລະອີງຕາມບັນທຶກຂອງມັດທາຍແລະມາລະໂກ, ບາງຄົນໄດ້ສັ່ນຫົວຢູ່ຕໍ່ ໜ້າ ພຣະເຢຊູເມື່ອພວກເຂົາຍ່າງຜ່ານໄປແລະກ່າວວ່າ:『ໂດຍກ່າວວ່າ,“ເຈົ້າຜູ້ມ້າງພຣະວິຫານແລະສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ໃນສາມວັນເຮີຍ,ຈົ່ງຊ່ອຍຕົວເອງໃຫ້ພົ້ນຖ້າເຈົ້າເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າແລະຈົ່ງລົງມາຈາກໄມ້ກາງແຂນແມ.” 』 (ມັດທາຍ 27:40; ມາລະໂກ 15: 29 ~ 30). ຫົວ ໜ້າ ສາສະ ໜາ, ທະຫານ, ແລະປະຊາຊົນຊາວຢິວທຸກຄົນພາກັນຫົວຂວັນແລະໃສ່ຮ້າຍພຣະເຢຊູໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາວິພາກວິຈານແມ່ນວ່າພະເຍຊູຊ່ວຍຊີວິດປະຊາຊົນ ຈຳ ນວນຫຼາຍ, ແຕ່ລາວບໍ່ສາມາດຊ່ວຍຕົນເອງໄດ້. ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ຢູ່ເທິງໄມ້ກາງແຂນເພາະວ່າລາວບໍ່ສາມາດຊ່ວຍຕົນເອງໄດ້. ກົງກັນຂ້າມ, ດັ່ງທີ່ນັກວິຈານກ່າວ, ພະເຍຊູໄດ້ສະລະຊີວິດຂອງຕົນເພື່ອຊ່ວຍຊີວິດຄົນໃຫ້ລອດ. ມັນບໍ່ແມ່ນວ່າພະເຍຊູບໍ່ໄດ້ລົງມາຈາກໄມ້ກາງແຂນ, ແຕ່ໂດຍການບໍ່ລົງມາ, ລາວ ກຳ ລັງປະຢັດປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດຊ່ວຍຕົນເອງໄດ້. ໃນໂຢຮັນ 10: 14-15, ເຮົານີ້ແຫລະ,ເປັນຜູ້ລ້ຽງທີ່ດີເຮົາຮູ້ຈັກແກະຂອງເຮົາແລະແກະຂອງເຮົາກໍຮູ້ຈັກເຮົາ,ເໝືອນດັ່ງພຣະບິດາຊົງຮູ້ຈັກເຮົາແລະເຮົາຮູ້ຈັກພຣະບິດາແລະຊີວິດຂອງເຮົາເຮົາກໍສະຫລະເພື່ອແກະ. 』 ຄວາມເຈັບປວດທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຮັບແມ່ນຄວາມເຈັບປວດທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານ. ລາວຖືກແທງເພາະການລະເມີດຂອງພວກເຮົາ, ແລະລາວກໍ່ເຈັບຍ້ອນບາບຂອງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາມີຄວາມສະຫງົບສຸກເພາະວ່າລາວມີລະບຽບວິໄນ, ແລະພວກເຮົາໄດ້ຮັບການຮັກສາເພາະວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຖືກຕີ. (ອິດສະຢາ 53: 5 )6). “ແຕ່ລາວໄດ້ຮັບບາດເຈັບຍ້ອນການລະເມີດຂອງພວກເຮົາ, ລາວຖືກຂ້ຽນຕີເພາະຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຮົາ: ການຕີສອນຂອງຄວາມສະຫງົບສຸກຂອງພວກເຮົາໄດ້ຖືກລົງມາເທິງລາວ; ແລະດ້ວຍບາດແຜຂອງພຣະອົງພວກເຮົາໄດ້ຫາຍດີ. ພວກເຮົາທຸກຄົນຄືກັບແກະໄດ້ຫລົງທາງໄປ; ພວກເຮົາໄດ້ຫັນທຸກຄົນໄປຕາມທາງຂອງຕົນເອງ; ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ວາງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຮົາທັງ ໝົດ ໃຫ້ລາວ. .”